Bevalling Noélya.
17-12-2010:
Om 6 uur s’morgens voel ik de eerste weeën, ik vraag Sergei of hij nog even thuis wil blijven tot ik zeker weet dat ik weeën heb of niet.
Het zijn inderdaad weeën, Sergei belt zijn werk om te zeggen dat het is begonnen. Tegen half 8 bellen we de verloskundige, Marjolein heeft dienst en geeft aan binnen een half uur lang te komen. Als Marjolein komt gaat ze toucheren, helaas niks, alles zit nog dicht. We spreken af dat ze na 2 uur weer komt kijken. Mocht het afzakken moet ik ook bellen, dan komt ze niet. Dan belt Sergei zijn moeder op of hij de jongens kan komen brengen. Prima, dus Sergei pakt een koffertje voor de mannen en brengt ze naar Oma en gaat snel nog even benzine tanken. Tegen 11 uur is Marjolein terug, weer toucheren, nog steeds dicht. We snappen er niks van. We spreken nog een keer af dat ze over 2 uur terug komt. Zo gezegd zo gedaan. Ondertussen worden de weeën steeds heftiger en heb ik moeite om ze weg te puffen en op te vangen.
Half 2, Marjolein is er weer, opnieuw gaan we toucheren. Weer niks, ook Marjolein snapt het niet. Ze geeft aan dat het misschien een blaasontsteking is en dat het dan toch vals alarm kan zijn. Maar aan de andere kant heeft ze zoiets van dat kan haast niet want de weeën zijn wel heel erg krachtig. Voor de zekerheid neemt ze urine mee naar de dichtstbijzijnde huisarts. Het sneeuwde namelijk al de hele dag en heel erg hard, er is bijna geen doorkomen aan op de weg. Vandaar dat zij voorstelt voor ons langs de huisarts te gaan. Zodat Sergei bij mij kan blijven en ik niet alleen ben.
Ik vraag Sergei of hij mijn moeder wil bellen zodat ze komt, ik heb haar steun nodig. En we willen heel graag dat ze bij de bevalling is.
Een half uur later vraag ik Sergei Marjolein weer te bellen want ik kan de weeën bijna niet meer weg puffen en ze komen zo verschrikkelijk snel. Marjolein is er binnen een half uurtje, er is inderdaad iets gevonden in me urine en ik krijg antibiotica voorgeschreven dit zouden ze eind van de middag komen brengen. Ik vraag Marjolein of ze me toch nog een keer wil toucheren, doordat de weeën zo snel komen doen we dit beneden op de bank. 3 cm, hèhè zeg ik opgelucht, ik wist wel dat het echt begonnen was. Na een half uur gaan we nog eens toucheren, 6 cm. Het gaat nu dus wel heel snel. Omdat ik bij de bevalling van Jermayne heel veel bloed verloren ben zou ik in het ziekenhuis bevallen, maar omdat de wegen zo onbegaanbaar zijn besluiten we het toch thuis te proberen. Marjolein stelt voor de vliezen te breken, ik vind het prima. Heb alleen geen idee hoe ik boven moet komen met die weeën. Mijn moeder stelt voor een matras op de eettafel te leggen, dit zie ik absoluut niet zitten en strompel dus naar boven.
Marjolein breekt mijn vliezen, ik zie de gezichten van mijn moeder en Marjolein vertrekken. Mevrouw heeft in het vruchtwater gepoept. We moeten dus echt naar het ziekenhuis. De ambulance word gebeld. Inmiddels heb ik 9 cm ontsluiting als de ambulance arriveert, ik krijg lichte persdrang. Marjolein geeft aan aan de ambulancebroeder dat ze nog even wil wachten, misschien is het zo gebeurd. Ik pers wat mee. Op dat moment daalt de hartslag van de kleine meid behoorlijk. Marjolein besluit dat we dus nu gaan toch echt naar het ziekenhuis vertrekken. Maar een brancard kan in ons huis niet door het trappengat en moet ik dus zelf met persdrang, persweeën en 9 cm ontsluiting de trap af. Ik sla me armen om de nek van de ambulancebroeder en al hangend aan hem strompel ik de trap af. Ik ga op mijn zij op de brancard liggen en word vastgemaakt.
Dan volgt een barre wandeltocht door 20 cm sneeuw naar de ambulance, we moeten helemaal naar de andere kant van de straat omdat meneer TomTom dat blijkbaar het makkelijkst vind. Doordat er zo veel sneeuw ligt kunnen ze de brancard de ambulance niet in duwen omdat deze en de ambulancebroeders wegglijden. Door middel van handdoeken op de grond en de buurtjes die kwamen kijken hebben ze me met zijn allen de ambulance in gekregen (hier heb ik niks van meegekregen maar hoorde dit later van Marjolein). De sirene gaat aan en we rijden over de N11 naar het ziekenhuis in Leiderdorp. De lift staat al klaar en de verloskundige in het ziekenhuis staat ook al klaar. Daar aangekomen word ik over getild naar een verlosbed. De verloskundigen die mij daar gaan helpen kende ik al dus dat vond ik heel fijn, mijn eigen verloskundige was er gelukkig ook bij. Even later arriveren mijn moeder en Sergei ook. De weeën zakken af… Ik krijg via een infuus wee-opwekkers, deze worden steeds iets opgevoerd want het laatste randje wil maar niet verstrijken. Dan bij een wee duwt Kim (mijn verloskundige in het ziekenhuis) het randje mee weg, dit deed echt pijn maar het hielp wel. Ik mag gaan persen maar het dametje ligt nog zo hoog in me buik dat ik het niet zie zitten. Ik heb letterlijk gevraagd om een knip en vacuum. Ik kreeg zuurstof omdat ik te oppervlakkig ademde en moest me benen pakken en persen. De eerste keer had ik zelf het idee dat het niks deed. Kim verdoofd me alvast voor een knip, de baby moet eruit. Dan op het moment dat ik pers en zei knipt staat ineens het hoofdje (dat deed deze keer wel heel veel pijn). Kim moedigt me aan met de worden ‘je kan het, je kan het, kom op, kom op’ (moest ik achteraf erg om lachen, ze maakte er een soort racewedstrijd van, het was echt een topwijf) Met de volgende wee perste ik zo hard dat ze inderdaad geboren werd. Ik kreeg haar gelijk op mijn buik en het eerste wat ik vroeg was: ‘Is het echt een meisje???’. ‘Ja, het is echt een meisje’
Ik begon te huilen, ‘het is me gelukt’ riep ik. Ik had niet gedacht dat het me nog op eigen kracht ging lukken. Hoe heet de kleine meid, werd er gevraagd.
Onze dochter heet: Noélya
Toen begon de ellende, de placenta werd geboren en die was intact. Ik moest hoesten en er kwam een vloedgolf bloed mee. Ik werd gelijk weer aan het infuus gelegd met Sinto (om de baarmoeder te laten werken, dit gebruiken ze volgens mij ook om de weeën op te wekken) Helaas mocht alleen de Sinto niet baten en het bleef maar golven. Toen kreeg ik ook nog 4 zetpillen ingebracht met dezelfde functie. Dit mocht helaas ook niet baten. De gynaecoloog werd erbij gehaald (mevr. De Vries) ook zij ging even kijken en voelen aan me baarmoeder. Geloof me dat is geen pretje net na je bevalling. Ze begon me baarmoeder te masseren om hem aan het werk te zetten, de reden dat het bloedverlies bleef kwam namelijk omdat deze niet wilde krimpen… Hij bleef maar vollopen en als ik dan hoestte of licht perste kwam er weer een vloedgolf. Ik moest plat blijven liggen, werd opgenomen en kreeg een katheter. (We hadden ons al ingesteld op een opname omdat ik bij Jermayne ook veel bloed verloren ben, achteraf waarschijnlijk net zo veel als nu) Ik moest 5 uur aan een infuus liggen met Nalador. Doordat dit zo geconcentreerd spul is mocht ik na het infuus de eerste 24 uur niet zelf voeden. Noélya kreeg tot die tijd dus kunstvoeding en ik zou gaan kolven. Toen kwam Kim de verloskundige vertellen hoeveel bloed ik verloren was, 2,5 liter. Daar schrokken we toch wel van, zoveel ??? Na het infuus met Nalador werd deze vervangen voor Venofer, dit om me ijzergehalte weer op te krikken, alleen slaat dit spul pas na een dag of 10 a 14 aan. Maar ze zeiden dat dit beter is als een bloedtransfusie omdat dit nogal wat complicaties kan opleveren.
Zaterdag kwam de zuster vragen of ik wilde gaan kolven, ik was er nog niet klaar voor. Ze gaf aan dat ik toch echt moest gaan beslissen wat ik wilde gaan doen. Ik besloot voor kunstvoeding te gaan omdat ik het niet zo zag zitten. Dus zo gezegd zo gedaan. Zaterdagavond ben ik voor het eerst mijn bed uitgegaan, de volgende morgen mocht me katheter eruit. Toen wilde ik ook gelijk douchen. Dit had ik nog niet gedaan omdat ik me bed niet uit mocht. Ze hadden me vrijdagvond wel lekker gewassen. Toen kregen we te horen dat ik na het ontbijt naar huis mocht. Dus toen hebben we mijn moeder gebeld dat we richting huis gingen en dat de heerlijke kraamtijd met mijn moeder kon gaan beginnen.
Maandag kreeg ik last van stuwing, dit deed me zo zeer dat ik er chagrijnig van werd. S’avonds heb ik mijn moeder gebeld of ik niet alsnog borstvoeding kon gaan geven, zij zei leg maar aan en kijk maar wat ze doet. Nou mevrouw aangelegd en ze dronk meteen. Wat een heerlijk gevoel weer. De pijn trok gelijk weg, en je hebt zo’n heerlijk moeder kind moment tijdens het voeden…
Inmiddels is mevrouw vandaag alweer een week oud en we genieten volop. De borstvoeding loopt als een trein en de kleine meid doet het super. Gister heeft ze om 22:45 voor het laatst gegeten en vanmorgen om 6:15 heb ik haar weer aangelegd. Ze heeft dus al een nachtje doorgeslapen. We zijn supertrots.
Het was weer een heftige bevalling maar zo cliché als het ook klinkt:
‘Het was het dubbel en dwars waard’
Stuur door
Dit is niet OK